Merhaba arkadaşlar!!
Geçen seferki yazı biraz ciddi oldu biliyorum, ''Kibir'' üzerine yazmıştım, biraz da nasihat verir gibi oldu ama! Kusura bakmazsınız artık!
Şimdi de isterseniz ''değer'' üzerine konuşalım.
Bütün insanların başkalarının gözünde farklı bir adı var. Siz bazısı için ''iyi biri''siniz, bazısı için ''havalı'', bazısı için ''Çalışkan'' vesaire... Size insanoğlunun en çok merak ettiğii şeyi söyleyeyim mi? Aslında hepiniz biliyorsunuz tahminimce ama yine de söyleyeyim: Başkalarının kendisi hakkında ne düşündüğü! Öyle değil mi sizce de? ''Acaba beni seviyor mu?'', ''Benim hakkımda ne düşünüyor?''  benzeri sorular bunun kanıtı değil mi? Ne kadar meraklıyız aslında!
''Değer''e gelince...Hani demiştik ya herkese başka bir şey ifade eder o kişi diye, bazılarına göre çok değerlidir, bazıları için önemli biridir, bazıları için sevdiği biridir ama onu kaybettiğind eçok büyük bir yokluk yaşayacağını düşünmez, bazıları için de beş para etmez bir insandır..
Hep ''İnsan birinin değerini kaybedince anlar.'' derler. Mantık olarak düşündüğümüzde doğrudur, ama bir de duygual tarafı var ki onu hiç sormayın...
Mesela haberiniz vardır önceden birinin gideceğinden. Sevdiğiniz biridir, hem de çok. Daha aylar vardır gitmesine, siz üzülürsünüz tabii ama bu kadar değerli biri için neden akmaz bir damla bile gözyaşınız? Tuhaf bir duygu bu, kimse anlayamıyor ki... Sırf kendinizi vicdanlı biri diye hissedin diye kendinize, ''Nasıl üzülmem ki.! Onunla çok zaman geçirdik, çok anılarımız var'' dersiniz. Bir tarafınız sizi zorla üzmeye çalışır sanki, ''O gidince çok üzüleceğim'' sözlerini ezberlemek için öyle zorlarsınız ki kendinizi... Üzülmeyi kim ister? Ama öyle değil işte... Neden mi? Onun gideceğini bile bile şimdiye kadar hiç üzülmediniz diye artık o insanı sevdiğinizden şüphe duymaya başlarsınız. Ve ona haksızlık yaptığınızı düşünürsünüz... İşte bu yüzden gideceği için çok üzülmek istersiniz, hatta bunu onun da görmesini... Ama hiç üzülemezsiniz. Çünkü bir tarafınız size bu sözleri ezberletmeye çalışıken diğer tarafınız da ''Ne güzel işte, ne olacak sanki giderse? Biz de rahatımıza bakarız...''  diye konuşur durur... Ama siz inatla diğer tarafı desteklersiniz. Oysa bu kendini boşu boşuna yormaktır. Üzülmek zaten yorucu, bir de kendi kendini üzmek nasıldır birdüşünün bakalım...

''Onunla çok zaman geçirdik, çok anıçlarımız var...'' Anılar... İşte herşey burada başlıyor ve bitiyor.  O kişi gitmeden önce kendinize onunla çok anınızın olduğunu söylersiniz ama nedense ''o anılar'' hiç aklınıza gelmez... Peki, şimdi önemli soru: Neden o kişi gitmeden önce bir damlacık bile ağlamayız da gittikten sonra bütün oda sel olur resmen? Anılar... Gitmeden önce o kişiyle ilgili hiçbir anımızı hatırlayamayışımız ve gittikten sonra ancak o anılar kafamıza dank ettiği için! O güzel günlerin değerini aklınıza getirmediğiniz sürece nasıl anlayabilirsiniz ki zaten? Yani... Öyle garip varlıklarız ki... Bazen hiç inanasım gelmiyor... Bir insan olayların gidişatına göre olacakları nasıl tahmin edemez ki... Neden insanların dğerini bilemz ki.. Yanında duran kişiyle günlerini dolu dolu yaşayamz ki... Onun sonsuza kadar yanında duracağından nasıl bu kadar emindir?
Tavsiyem şudur ki, sevdiğiniz insanlara hakettikleri değeri verin. SEvdiğiniz ve sizi seven herkese... Belli olmaz ki ne zaman gideceği... O yüzden ŞİMDİ! ''Yaşayacak çok şey vardı...'' dememk için... Her günü dolu dolu yaşamak ve asla kırmamak gerek o kişyi... İnanın şımartılmayı öyle çok hakediyorlar ki... Asla başkalarıyla kıyaslanmamalı o kişi, onunla yapılabilecek şeyleri başkalarıyla yapmamalı... Anıları da hiçbir zaman unutmamak gerek tabii, uzun zamandan sonra buluşulduğundan konuşulacak en güzel konu işte, daha ne... Unutmayın, değerli bir insan o!
Hoşçakalııııın!!!!!