Merhaba arkadaşlar!!
Sizlerle uzun zamandır görüşemiyoruz, kısmet bu güneymiş!!
Bu yazı, diğerlerinden çok daha farklı olacak. Konusu da ESKİLER...
Şu sıralar eskilere takmış durumdayım, yani yanlış anlamayın öyle 60'lara falan değil, çocukluğumuza... Mesela şu sıralar aynı ömrünün yarısına gelmiş insanlar gibi küçük bir çocuk gördüğümde kendi çocukluğum aklıma geliyor:) Yaşlanıyor muyuz ne:) Ve de aynı yaşlanmış insanlar gibi ''Bizim zamanımızda bu şarkı çok popülerdi, siz bilmezsiniz''  gibi durumlar oluyor ve habire o şarkıları dinliyorum:) Aslında bizden küçüklere ''Sen bilmezsin bunu'' diyerek hava atmak çok eğlenceli:) Şimdi bir eski günleri düşünün, mesela ben 6 yaşındaki halimi falan düşünüyorum... Ne kadar güzel günlerdi... Ve şimdi düşünün, o günlerde en büyük hayalimizdi büyümek oysa... Büyüdüğümüzde böyle kırılıp üzüleceğimizi bilsek büyür müydük hiç? Hep ''İnsanlar değişti'' diyoruz,  ''BEn değiştim'' yerine ''İnsanlar değişti''...  Oysa biz değiştik arkadaşlar, hem de çok değiştik!

Mesela geçen gün çocukluk(!) dergilerimi karıştırıyordum.  Oraya resmini gönderen birkaç kız vardı, kız o resimde 11 yaşında falan... 91 doğumlu... Ve o zaman da dedim ki, ''Bu kız şu an 16 yaşında...''  Ve o kadar şaşırdım ki, resimdeki o küçük kız şu an 16 yaşında... Kızın şu anki halini öyle merak ettim ki!  Ya inanılır gibi değil, yıllar ne çabuk geçiyor, ben de o dergiyi aldığımda 7 yaşındaydım... Şu an 13'e girdim... Pes! Bugün foto albümüne baktım, bir bebekle resmim var, çekildiğinde 7 yaşındaydım, o bebek şu an 6 yaşında! İnsanın inanası gelmiyor değil mi? Hele de o kişinin gelişim evrelerini sürekli takip etmiyorsan iyice şaşırıyorsun! Mesela beni uzun zamandır görmeyen biri beni gördüğünde ''Çok uzamışsın!'' der ama annem ve babam boyumun uzadığını fark etmezler bile!:)

Haaa, bir de özlemek olayı var... Mesela o çocukluğumun şarkılarını dinlerken ''Bu şarkıyı özlemişim'' demek ne kadar da güzel bir şey! Aynı şey diziler, filmler, reklamlar için de geçerli... Mesela şu an canım deli gibi ''Yılan Hkayesi'' seyretmek istiyor ama hiç vermiyorlar!

Son söz olarak  belki ileride torunlarımıza(!) ''Biz bunlarla büyüdük'' diyeceğiz  ve bizi ilgiyle dinleyecekler... Ve çok üzgünüm ki pek azı ilgiyle dinleyecek galiba... Çünkü malum, o günkü koşullarda onlara anlattıklarımız ilginç kaçar mı tartışılır! Ama en azından ilgi toplamaya çalışırız ki bizim o yaşlarda yaptığımız kötü şeyleri onlar tekrarlamasınlar, iyi olan şeyleri mutlaka denesinler, bizi örnek alsınlar diye... Eğer merak ederlerse ne yaşadıklarımızı ''Ne çılgın yaşantıları varmış!'' derler, merka etmezlerse eğer ''Amaaan napiim ben sizin gençliğinizi!'' diye söylenirler. Kimseye böyle çocuklar yetiştirmemesini diliyorum ve yazıyı burada bitiriyorum arkadaşlar! Haa, bu arada, bizi örnek alacaklar dedik ya, şu anda yaptıklarımız çılgınlıklarla çok mu iyi birer örnek sayılırız sizce:)
Kendinize iyi bakın:)